این،من یا بدل من

paleezban — Thu, 29 May 2008 14:26:37 GMT

مصلحت ایجاب می کنه چیزی که به صلاحته قبول کنی

صلاح آدم در اینه که به مصلحت خیلی چیزها ایمان بیاره

هر آدمی می دونه که:

صلاح مملکت خویش خسروان دانند!

اگه به چیزی غیر از این اعتقاد داری ،

پس:

یا صلاح و مصلحت حالیت نیست یا خسرو مملکتت نیستی و یا کلا آدم نیستی!

نتیجه:

آدمی را آدمیت لازم است!

پی نوشت: اگر چشمانم بسته است و نمی توانم حتی چند قدم آنطرفتر را ببینم ، تو که می توانی ببینی دستم را بگیر. با تو هستم خدا

کوتوله

paleezban — Tue, 06 May 2008 21:18:35 GMT

من نمی دانم کوته بین شده ام یا چیزهایی که می بینم کوته شده اند

و نیز نمی دانم موفقیت بین آدمها تقسیم می شود یا آدمها در آن

و نمی دانم سهم من با تو جابجا شده است یا نه

سهمم را گم کرده ام ، اندازه اش چقدر بود؟

آها ! یادم آمد. به اندازه رویایی که در سر دارم!

من چه چیزی در سر دارم؟

اه . نمی دانم . یادم رفت!

هی ! تو باید "رویا" داشته باشی . "رویا" . می فهمی؟

نه. نمی فهمم.

این روزها آدمها چقدر بزرگ شده اند.

گنده اند . سایه شان روی سر آدم سنگینی می کند.

آدمها در ذهنم گنده اند .

من قدم بهشان نمی رسد. چرا؟

من که کوتوله نیستم . هستم؟

آی " آدمها"

کوچک تر شوید.

من کم کم دارم ازتان می ترسم.

پی نوشت: شارژ بودن و شارژ کردن را بسی دوست دارم . حیف تخلیه بار شده ام.

این یا آن ..یا..این و آن

paleezban — Tue, 22 Apr 2008 18:25:18 GMT

ما همه چیز هستیم جز آنچه فکر می کنیم

هیچ چیز نیستیم جز آنچه فکرش را نمی کنیم.

اگر بخواهیم هیچ نباشیم و هیچ باشیم چه کنیم؟

من به شدت هیچم

و با تمام وجود حس می کنم هیچ بودنم را.

فقط مانده که هیچ نباشم!

این از آن سخت تر است.

خیلی سخت تر...

پی نوشت: ظاهرا واقعا کم آبیه و تقصیر کشورهای مورد حمایت ما نیست . عجب!

خانه خراب!

paleezban — Tue, 08 Apr 2008 13:19:18 GMT

هر چه میگذرد بیشتر در خویش فرو می رویم و حرفهای ناگفتنی مان بیشتر می شود.

اینجا هم نشد که کاری از پیش برود.

دلیل؟ نمی دانیم . شاید هم می دانیم و می زنیم به کوچه علی چپ.

به هر حال چیزی که به نظر میرسد این است که :

خانه از پای بست ویران است

همین و همین.

آخه ،

آدم انسان گنده

"تو"

چــــــــــــــــــــــــی

می خوای؟

- مرگو هیچی.

برو گمشو. اه

پی نوشت1: دیروز تلویزیون با کمال پررویی چندین بار در خبرها اعلام کرد: امسال با کم آبی و خشکسالی مواجه هستیم!!!!

ببخشید من دست خودم نیس ولی یه سوال بی مورد دارم ، اینکه این همه برف زمستون گذشته رو کی خورده؟

ببخشین یه سوال بی مورد دیگه، اونوقت میشه احیانا این برفا رو به عراق افغانستان لبنان فلسطین یا سائلان در راه مانده ی فضا بخوایم بدیم اونم در راه خدا؟؟

پی نوشت2: بقیه سوال های بی مورد باشه واسه بعد.

خاکستری!

paleezban — Tue, 18 Mar 2008 16:38:18 GMT

ما نمی دانیم چرا این روزها انقدر به دنبال معنی برای هر چیز می گردیم .

همه چیز بی معنی می آید در نظرمان . حتی غمی که احساسش می کنیم.

ما می پنداشتیم می توانیم با پوسته ای شاد درونی شاد فراهم آوریم . اما خب اگر می توانستیم عجیب بود.

به نتیجه ای رسیدیم : ما تنها چیزی هستیم که برای احدی مهم نمی باشیم ،البته این کاملا دوطرفه میباشد،بین ما و دیگران.

از این روزها اصلا کیفور نیستیم .

ما نه خودمان مناسبت می شناسیم نه روحمان. راستش اصلا مناسبتی نیستیم .

"عید" می آید؟ خب، به ما هیچ دخلی ندارد. آمد آمد، نیامد هم به درک.

ما هیچ دعایی نداریم برای لحظه تحویل سال که خواستار تحقق یافتنش باشیم.

ما هیچ چیز نمی خواهیم . جز اینکه همه چیز دست از سر ما بردارند.

ما از این لحظات لجمان می گیرد. از این حرفهای تکراری، از این هیاهوی ساختگی آدمها

از این همه کوچکی ولئامت و نیستی

عوض کردن رنگ این لحظه که دیگر حتی خاکستری هم نیست چه سودی دارد وقتی ادغام رنگ لحظه های دیگر تو را به همان شبه خاکستری میرساند. چند قدم مانده ای تا سیاه ؟

"سیاه" چه رنگ مزخرفی.

پی نوشت: چرا بیخودی فکر می کردیم ملت درس گرفته اند؟ و چرا ملتها علاقه زیادی دارند به تکرار تاریخ ،اون هم از نوع ننگینش؟

دعوتنامه نه! پاسخنامه.

paleezban — Mon, 10 Mar 2008 18:26:18 GMT

ما خودمان را به یک بازی دعوت فرمودیم! از خودمان دعوت می کنیم 5 کارتون دوست داشتنی مان را نام ببریم.

1- تام و جری . ما هم از این کارتون بدمان می آمد و هم بسی دوست می داشتیمش! چون همیشه ما را در بلاتکلیفی قرار می داد. همیشه باید یکی را انتخاب می کردیم! یا موش یا گربه! البته ما همیشه از این موشه بیزار بودیم،آن موجود پلید با پلتیک های کثیفش ! ولی بعضی از قسمتها تام و جری با هم دوست بودن و ما خیلی دوست می داشتیم. چون دیگه مجبور نمیشدیم یکی را انتخاب کنیم!

2-زنان کوچک. وای که چقدر از این کارتون درس زندگی فرا می گرفتیم ! ما عاشق کتی بودیم . بسیار دوستش می داشتیم . وقتی موهایش را بخاطر قد بازی (غد؟) کوتاه کرد ما او را بسیار ستودیم و از طرفی دیگر بسیار غصه می خوردیم که کتی باید چند سال صبر کند تا دوباره موهایش به اندازه ی قبل بلند شود.

3- بابا لنگ دراز. اینو که دیگه نگو . کارتون که نبود، باقلوا بود!! و ما همیشه منتظر بودیم که جودی جان و جرویس پندلتون عزیز( یا همون بابا لنگ دراز خودمون) روزی بدون سانسور به هم برسند! چقدر لحظه شماری کردیم برای عاقبت به خیری جودی!!

4-فوتبالیست ها. چه می کردن این فوتبالیست ها ! جای عادل فردوسی پور موقع گزارش کردن مسابقه هاشون واقعا خالی بود. یادش بخیر سوباسا و واکی بایاشی و کاکرو و ایشی زاکیه خزو خیل!

5-هایدی و دکتر ارنست و.... هم که بودن در خدمت ما.

ولی از این جدیدهاش که دیگه اسمش کارتون هم نیست:

عصر یخی 1 و 2. وای که ما چقدر این ساخته دست بشر را دوست میداریم. بخصوص سیت و مندی (ممفرد) را.

رئیس مزرعه. این را هم ایضا دیگر نگو! ما مییریم براش.

در اینجا لازم به ذکر است که بگوییم حالمان از شرک بهم می خورد. مثلا واسه بچه ها ساخته شده ولی بیشتر واسه زوج های جوان مناسبه تا عشقولانگی شون بزنه بالا. اه اه اه.

راستی ما در جواب دوستان به چند تن ! از آهنگ های مورد علاقه مان نیز می اشاره ایم.

البته باید عرض کنم از آنجایی که ما بشدت آرمانگرا هستیم هنوز هیچ موسیقی و آهنگی را که کاملا دوستش بداریم پیدا نکرده ایم .

لذا ما هم مجبور گشتیم به پلکیدن در سطح و نه در عمق . سطحی نگر شدیم رفت پی کارش.

و از آنجاییکه روحمان نزده می رقصد و در حالت اماده باش برای دپ شدن می باشد، جدیدا اگر چیزی هم گوش کنیم از این جینگیله مستون هاست! یعنی ما الان بیشتر در طرح شادسازی خودمان بسر میبریم .جون خودمان!

1-نیلوفر(با نشکر از برادر اندی!). ما موسیقیش را بسیار می دوستیم. هر چند متنی جفنگ دارد.

2- دیشب متل هر شب..(اسمشو نمی دونم ولی اثر خواهر سپیده اس!). باز هم ما آهنگ و ریتمش را دوست میداریم . و ایضا متنش را بی خیال.

3-وایسا دنیا ( با تشکر از رضا صادقی). این رضا صادقی هم چیز خیلی خوبیه ها! قبول دارین؟!

4- اثر های برادر کامران و برادر هومن هم که واقعا لذت می بریم از این همه ذوق و قریحه در ساخت آهنگ هایشان. قرار بود متن هاشو بیخیال شین دیگه!

5-مرو ای دوست (با تشکر از محمد اصفهانی) . این یکی خب غم اندوده ولی ما نمیتونیم جلوی ذوق هنریمون رو بگیریم! و هر بار که می گوشیمش یاد سقوط هواپیمای خبرنگاران میفتیم. (اینقدر اسف بار و غیر قابل درک بود این اتفاق ، که وقتی با این آهنگ از تلویزیون توأمان میشد آدم می خواست بره بمیره. چقدر گریستیم اون موقع با این آهنگ.)

و خب دیگه یادمان نمی آید و چشمانمان دارد قیقاج میرود از بس به این صفحه سفید وورد نگریستیم و تایپیدیم.

با تشکر از همت خویش که این وظیفه مهم یعنی همانا آپ نمودن را به سرانجام رسانید!

و با تشکر از دوستان و مشوقان!(اینو خودم گفتم با اون آهنگ کامران و هومن اشتب نگیرین!)

پی نوشت: ما می خواستیم یه چی دیگه بگیم ! چرا اینا رو گفتیم؟!

مژده ما آپیدیم!

paleezban — Fri, 29 Feb 2008 20:17:17 GMT

زمانی آنقدر رقیق القلب بودیم که هر اتفاقی پیری از ما در میاورد که نپرس.

حالا ما نمی دانیم قصی القلب شده ایم یا مشنگ که هر چه بیشتر می گذرد بیشتر به خاصیت سیب زمینی گرایش پیدا می کنیم!

نمی دانیم ما خود خواسته اینگونه شده ایم یا جور زمانه ما را وادار به این کار کرد!

ولی فکر می کینم بیشتر شبیه به کرگدن شده باشیم تا سیب زمینی! وصف پوست کلفت این جاندار عزیز را که شنیده اید؟!

به هر حال ما فعلا در کف خودمان بسر می بریم . البته تا اطلاع ثانوی.

پی نوشت 1: زدیم تو حال همه ی تشویق کنندگان به آپ کردنمان ! چه می کنه این سایه!

پی نوشت 2: چندی است از این پی نوشت نویسی بسی خوشمان آمده و دوستش میداریم!

پی نوشت 3: مربا بده بابا !!

پی نوشت 4: ما مظفر خان زرگنده ،فروغ بابا ، کامران خان ، نازی جون و بردبار خان و.. می خواهیم!! هوس کرده ایم اساسی.

پی نوشت 5:ای لعنت بر هر چی رسانه ی ملیه که هر سالش دریغ از پارسال می باشد.

پی نوشت 6: چرا علم عزای ما همیشه افراشته است و هنر شادبودن را ازیاد برده ایم؟! چه کسی در این رسانه ی ملی!! مسئولیتی برای شادمان کردن ملت دارد؟

پی نوشت 7: مهران مدیری کجایییییییییییییییییییییییییییییی؟! بیا که دق کردیم از بی نود شبی هایت!( که البته آخرش میشود همان 135 شب!)

پی نوشت 8: راستی تا یادم نرفته! ظاهرا این پست قبلی ما بعضی دوستان رو سخت به صرافت این انداخته که این کودک دلربای ما کیست و تا بحال کجا بوده؟! خب در جواب دوستان باید عرض کنم که این کودک ما بود دیگه ! همین . شما هم کودک خودتان را رونمایی کنید!

پی نوشت 9: خودمان هم می دانیم که چقدر خوب موضوع را روشن و واضح نمودیم ، قابلی نداشت نیاز به تشکر نیست!

پی نوشت 10: از قدیم گفته اند تا 10 نشه بازی نشه!

پی نوشت 11: این پست خیلی نیاز به علامت تعجب(!) داشت ها!!! هیچ دقت کرده بودین؟!

پی نوشت 12: همینجوری الکی !

پی نوشت 13: خیلی حال داد این پی نوشت نویسی امشب ها!

پی نوشت 14: !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ما در گل مانده ایم!

paleezban — Sun, 17 Feb 2008 21:14:18 GMT

چند وقتی است ما مانده ایم در کار این کودکمان

نمی دانیم تشویقش کنیم یا تنبیه!

بیچاره بچه ی خوبیست ها، ولی خب والدین سختگیری دارد!

او هم مانده با این والدین کج و کوله و کمی هم دیکتاتورش.

بیچاره!

چه ها که نمی کشد.

اما ما بالاخره نفهمیدیم با او چه کنیم

از طرفی بچه حق دارد و راست می گوید ، از طرف دیگر این بچه غلط کرده با هفت جد و آبادش .

چه معنی دارد این حرفهای گنده تر از دهانش را بر زبان بیاورد؟ بچه ی پرروی چشم سفید. د هع!

از ما که پنهان نیست از شما چه پنهان، ما که والدینش باشیم خودمان هم می دانیم که کمی.. نه کمی که نه بلکه کمپلت قاطی داریم و خب بالاخره این بچه حق دارد که کمی البته فقط کمی قاط بزند.

ولی به هرحال والدینی گفته اند و فرزندی گفته اند!

حالا حسابش را بکنید زمانی که خود والدین چون ... در گل مانده باشند، حالا کیست که آنها را یاری کند؟ چه برسد که برود این وسط بچه را هم زفت و رفت! بکند.( عجب اصطلاح خفنی به کار بردیم! خودمان هم کف کردیم!!!!!!!!!!)

ما همان والدینی هستیم که مع الوصف در گل مانده ایم ! حالا آیا کسی هست که ما را یاری دهد؟!

پی نوشت :بی انصاف حداقل یه هل که می تونی بدی ما رو از گل درآری،نمی تونی؟!

ما دوست داریم...

paleezban — Mon, 04 Feb 2008 16:00:27 GMT

ما خیلی اعصابمان خرد میباشد

و احساس می کنیم هر دم از این باغ بری میرسد

ما دوست نداریم کسی برایمان تعیین تکلیف بکند

ما دوست نداریم اینطور باشیم

ما خسته ایم

ما داریم آب روغن قاطی می کنیم

ما گیرپاژ کرده ایم

ما در مکانیکی کار نمی کنیم

ما دلمان می خواهد سرمان را بکوبیم به دیواری ، طاقی، هر چیزی که گیر بیاید. فرقی نمی کند.

ما خیلی داغونیم . خیلی.

می دانیم به کسی مربوط نیست

اما به شما چه مربوط که به کسی مربوط نیست

دوست داریم مربوطش کنیم.

ما دلمان می خواهد برویم جایی دنج و عربده بکشیم

شاید هم یواشکی به همه فحش بدهیم

ما خیلی مودبیم . خودمان می دانیم.

ما دوست داریم از همه متنفر باشیم

و بعد عاشق همه بشویم.

ما دوست داریم مشنگ باشیم

حرفیه؟

ما دوست داریم چند نفر را خفه کنیم

شایدم چندین نفر

شایدم همه را.

ما جانی نیستیم . خودمان میدانیم.

خوب است که شما هم میدانید.

وگرنه...

ما کسی را تهدید نمی کنیم .

ما خیلی متمدنانه مشکلات خویش را حل می نماییم.

ما خیلی جنتلمن هستیم . این را هم می دانیم.

ما دوست داریم بتوانیم حرفهایمان را بزنیم

ما دوست داریم حناق (هناق ؟)نگیریم

ما دلمان می خواهد برویم گم شیم.

ما دوس...

ولش کن. ما دیگر چیزی را دوست نداریم.

مردی با عبای شکلاتی!

paleezban — Mon, 28 Jan 2008 15:49:18 GMT

دلم برایت تنگ شده .

این روزها اینقدر جای خالی تو به چشم می آید که دیگر نمی توان انکارش کرد.

چقدر بزرگوار بودی و نمی دانستیم، هر چه بیشتر می گذرد بیشتر معلوممان می شود که چقدر صبور بودی و دم نمی زدی.

روز رفتنت یادت می آید؟

همه مان بغض کرده بودیم ..

ولی

ولی تو

انگار که لحظه شماری می کردی برای رفتن

فقط برق چشمانت تلخ بود

نمی دانم نگران بودی یا غمگین یا...

چه سوال احمقانه ای!

تو به نهال هایی فکر می کردی که با خون دل آبشان داده بودی ، نگران این بودی که باغبان جدید چه بر سر این نهالها خواهد آورد.

تو می دانستی که باغبان جدید از نهالهایت خوشش نمی آید. و می آید تا همه چیز را زیر و رو کند. حاصل همه ی زحماتت را.

نگران همین بودی . فقط همین.

وگرنه تو که از خدایت بود این کوله بار سنگین را بر دوش دیگری بگذاری .

یادم می آید اواخر بودنت را . می گفتی دیگر خسته ام . شانه هایم قوت قبل را ندارد . تنها آرزویم این است که این بار سنگین از دوشم برداشته شود.

اولین روزی که جانشینت آمده بود، باورمان نمی شد که تو دیگر نیستی . حتی اینقدر که وقتی تلویزیون داشت سخنرانی او را نشان می داد ، از دور فکر کردیم صدای تو است و دوان دوان آمدیم بنشینیم و سیر تماشایت کنیم که ! که یکباره حقیقت تلخ را جلوی روی خود دیدیم.

یادم می آید تا چند وقت قبولمان نمی شد! لجبازی می کردیم با خودمان. می گفتیم ما جانشین او را قبول نداریم.

آخر او اندازه ی جانشینی تو نبود. تو کجا و او کجا.

بعد فهمیدیم ، به حرف ما نیست . مهر جانشینیش خشک نشده شروع به زیر و رو کردن همه چیز کرده.

بعد از رفتنت دیدی که چه ها کردند؟

خواستند تو را از ذهنمان بزدایند! خواستند نامت را لکه دار کنند.

و باز هم تو بزرگوار بودی.

همسر یکی ازاین آقایان فرمودند : تو را خلع لباس باید کرد! تو التزام به اسلام نداری!

و تو همچنان بزرگوار بودی

و ما داشتیم به این فکر می کردیم که بی شرمی تا چه حد، تا کجا؟

و تو باز هم بزرگوار بودی.

آنها که می گفتند تو باعث این همه گرانی شده ای ، تو پول نفت را بالا می کشی و ... ،حالا دهانشان باز مانده از رایحه های خوش خدمت جانشینت.

آنها می گفتند : همین فقط همین است که می تواند همه چیز را سر و سامان دهد، برویم همه ی رأی های داشته و نداشته خود را بریزیم به پای این آقا .

حالا این آقا آمده

حالا تو رفته ای

حالا دیگر چه کسی هست تا همه ی فحش هایشان را نثارش کنند؟

حالا که تو دیگر نیستی.

حالا...

...

دیگر احتیاجی به گفتن نیست، الان خیلی ها دیگر همه چیز را فهمیده اند. حتی آنهایی که انکارت می کردند .

فهمیده اند که بزرگواری می خواهد آدم مدام حرف های مفت بشنود و دم نزند.

چند وقت پیش داشتم جشن چلچراغ سال 84 را می دیدم . اینقدر دلم برایت تنگ شده بود که با ولع تمام فیلم را چند بار تماشا کردم.

اما این هم باعث نمی شود که نگویم دلم برایت تنگ شده

همه مان دلتنگت شده ایم .

دلتنگ لبخند های همیشگیت . دلتنگ گفتگوی تمدن هایت، مردم سالاری دینیت، آزادی بیانت، دلتنگ اصلاحات و...

دلتنگ همه ی آرزوهای تحقق نیافته ات.

درود بر تو ای مصدق زمانه!

درود بر تو ای خاتمی.

مردی با عبای شکلاتی!