با مناسبت های مختلف تلویزیون هم سریال هایی رو برای پخش در نظر می گیره ، تا با اون مناسبت همراهی کنه . ماشاءالله چیزی هم که زیاده از این مناسبت ها و در رأس اونا ماه رمضان و محرم . سریال هایی که در این ماه ها پخش میشه مضامینی داره مذهبی البته به قول تولیدکنندگانش !و قراره پیامی مذهبی رو به مخاطبش القا کنه! ولی ماجرا از اینجا جالب میشه که سازندگان این سریال ها برای رسیدن به مقصودشون دست به هر اقدامی میزنن و از هر ابزاری استفاده می کنن تا حاصل کار اونی بشه که می خوان. هر سال هم بدتر و افتضاح تر از سال قبل.

 نمی دونم این موضوع سریال ها چه جوری به ذهن نویسندگانش خطور می کنه؟! اصلا چه طوری روشون می شه همچین اراجیفی رو بنویسن و بدتر از اون مسئولان شبکه ها چه طور روشون می شه که اجازه ی ساختش رو بدن!

هر بار یه سری بازیگر عامه پسند و جذاب رو جمع می کنن و 2 یا 3 ماهه یه چیزی می سازن بی سر وته ، بی مفهوم . نه وقت و حوصله ای به خرج میدن برای فیلمنامه و نه برای بازی گرفتن از بازیگرا . آخرشم یه چیز مزخرف آماده می کنن وبا هزار منت سر بیننده ها ، تحویلش میدن تلویزیون و بعدشم کلی خوشحالن که چه شاهکاری کردن و چه اثر هنری ماندگاری خلق کردن!  پخش سریال ها هم که تموم شد کلی واسه خودشون مهمون بازی و جشن تو تلویزیون راه میندازن و از خودشون و اثرشون به وفور قدردانی به عمل میارن تا یه وقت خدای ناکرده زحمتشون به باد نره!

وقتی آدم می شینه پای تلویزیون و دست پختشون رو نگاه می کنه احساس حماقت می کنه . با خودش فکر می کنه که اونا راجع به مخاطباشون چه فکری کردن؟ فکر کردن با یه مشت عقب افتاده یا پشت کوهی طرفن یا اینکه فهم ماها رو درحد هویج فرض کردن؟!

البته این سیاستی است کاملا هوشمندانه برای پایین نگه داشتن سطح فکر اکثریت مردم . وقتی با یه برنامه ریزی درست به مردم و فکرشون جهت بدی ، البته جهتی که به نفع خودته ،کمتر مجبور میشی راجع به کارهایی که می کنی توضیح بدی . این دقیقا همون سیاستیه که تلویزیون و تقریبا تمام رسانه های جمعی در پیش گرفتن.

وقتی تلویزیونی روشن میشه ، در اکثر موارد چیزایی که قراره پخش بشه قابل پیش بینیه. یا در مورد عراق وافغانستان و فلسطینه  یا در مورد آمریکا و اسرائیل و یا در مورد دست گل های جناب رییس جمهور ! و یا از همه مهمتر آنتن افتاده توی حوزه علمییه قم و آخوندهای گرام مشغول افاضه فیض هستند!!!!!!!!!!

عده ای معتقدن که ملت ایران جزء باهوش ترین ملت هاس . و بازهمون عده معتقدن که نسبت آدمای باهوش به کم هوش در ایران 70 به 30 هست و این در حالیه که می گن این نسبت در چین یا ژاپن برعکسه ! اما نکته جالبی که هست اینه که اونا از خیلی جهات نسبت به ایران پیشرفته تر و سرآمدتر هستن . نتیجه این مقایسه یه نتیجه خیلی مهم و کلیدیه ! اونم تو مدیریتشونه.

تو هر دو کشور اون 20 یا 30 درصد اقلیت دارن کشور رو مدیریت می کنن ، منتها فرقش تو اینه که اون اقلیته تو ایران در اوج بلاهت و سفاهت هستن و

ولی تو ژاپن یا چین در اوج کیاست و زیرکی!!!