نمی دانم جهان را باید چه اندازه عظیم پندارم تا در اوهام ابهت آنچه در آن است نمانم

و نمی دانم جهان را باید چه اندازه حقیر پندارم تا در حقارت آنچه درآن است انگشت به دهان نمانم!

جمع اضداد است اینجا و هرجا .

هر کس در خیال خود کسی است بی مانند! غافل از آنکه بی مانندهای زیادی ،مانند هم آمده اند و بوده اند و رفته اند.

آری! هیچ کس مانند من نیست و همه مانند من اند.

درکش مشکل است . نه؟

خود این تناقض نوعی تساوی است شاید!

وشاید هم رابطه ای است تا بین کثرت و وحدت تناسب بیافریند، شاید!

شاید هم زاییده ی وهم است

شاید!